Dijital Hizmet Vergisi ve Değerli Konut Vergisi Getiren Kanun

Maddeyle, Kanunda yer alan dijital ortam, dijital hizmet sağlayıcıları, hasılatın elde edilmesi, hizmetin Türkiye’de sunulması ile finansal muhasebe açısından konsolide grup kavramları tanımlanmaktadır.

Maddeyle, dijital hizmet vergisinin mükellefi ile sorumluları belirlenmektedir.

Teklifin 3. maddesinde verginin emniyete alınması için işleme ve ödemeye aracılık edenler sorumlu tutulacak. Ödeme sistemini işletenlerin verginin emniyetinden sorumlu tutulmasını doğru bulmuyoruz.

Maddeyle, dijital hizmet vergisinden muaf olanlar ile bu vergiden istisna tutulan hizmetler belirlenmektedir.

Ancak bu hâsılat eşiğinin neye göre, hangi kritere göre belirlendiği belli değildir.

Bu maddenin altıncı fıkrasında “bazı hizmetler dijital hizmetlerden istisna edilmiştir” ibaresi ile hangi hizmetlerin vergi dışı bırakıldığı açıklanmamıştır.

Üçüncü fıkrasıyla, dijital hizmet vergisi oranı %7,5 olarak belirlenmektedir.

Söz konusu fıkrada Cumhurbaşkanına tanınan yetkinin Anayasa'nın 10. Maddesinde yer alan “ölçülülük”, 73 ve 104/17 maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerekmektedir.

Dolayısıyla vergi, hâsılata göre değil kazanca göre belirlenmelidir. Ancak dijital hizmet vergisi hâsılat esaslı bir vergilendirmeyi öngörmektedir.

%7.5 oranının daha aşağı düşürülmesi ilk uygulamada mükelleflerin daha rahat vergi vermesini sağlayacaktır.

Birinci fıkrasıyla, dijital hizmet vergisinde vergilendirme dönemi, takvim yılının birer aylık dönemleri olarak belirlenmektedir.

Matrahın aylık olarak belirlenmesi hem işverenlere hem de mali müşavirler yeni bir yük getireceği açıktır. Yukarıda izah etmeye çalıştığımız gibi bu daha fazla belge ve işlem demektir.

Söz konusu düzenlemenin Anayasanın 48. maddesindeki çalışma ve sözleşme hürriyeti ile ilgili hükme aykırı olduğu düşünülmektedir.

Medyanın neredeyse hepsi iktidarın tekelindeyken sosyal medyadan haberleşme ve bilgi edinme hakkını kullanabilen yurttaşlarımızın, dijital hizmet vergisi bahane edilerek dijital hizmetlere erişimlerinin engellenmesiyle karşı karşıya kalacaklarını öngörmek zor değildir.

Maddeyle, kambiyo muamelelerine ilişkin banka ve sigorta muameleleri vergisinin oranı binde iki olarak değiştirilmekte ve spekülatif amaçlı döviz alım satımının önlenmesini de teminen bu vergi oranına yönelik Cumhurbaşkanına verilen yetkiler yeniden düzenlenmektedir.

Söz konusu vergisel oran artırımlarının dövize olan talebi azaltma yerine daha değişik sonuçlara da neden olabileceği dikkatten kaçırılmamalıdır.

Bu türden geniş yetkiler, döviz ihtiyacına çare olmaz bilakis ülkeye döviz getirmek isteyeni ürkütür.

Ancak bu düzenleme ile hedeflenen amaç gelir artırmaktan ziyade döviz fiyatlarını pahalılaştırarak tasarruf sahiplerinin ulusal para, Türk Lirasında kalmalarını sağlayarak dolarizasyonu önlemek olarak öne çıkıyor.

Konaklama vergisi hasılatının diğer ülkelerde olduğu gibi yerel yönetimlere bırakılmasının ve daha detaylı bir ön hazırlık çalışması sonucunda yasalaştırılması gerektiğine inanıyoruz.

Ancak bu düzenlemeyle zaten yerel yönetimlerin yetkisinde olan bir vergi bu kez merkezi yönetime aktarılmış olmaktadır.

Konaklama vergisinde kaç milyon kişi vergi mükellefi olacak, iç ve dış turizme olumlu/olumsuz etkisi ne olacak? Bu konuda Komisyona rakamsal bilgi verilmedi.

Madde kapsamında elde edilen kazançları belirlenen sınırı aşan mükellefler ise bu kazançların sadece aşan tutarını değil, tamamını yıllık beyanname ile beyan edeceklerdir.

Söz konusu düzenlemenin kültür ve sanatla ilgili faaliyetlerin gelişimine ve teşvikine engel olacağı yönünde kamuoyunda yoğun eleştiriler de bulunmaktadır.

193 Sayılı Kanunun 103. Maddesinde belirtilen 4. dilimdeki tutar 2019 yılı için 500.000,00 TL'dir. Bu tutar, günümüz koşullarında çok yüksek bir tutardır.

Bu düzenlemenin getireceği en büyük adaletsizlik, kazancı 499.999 TL olan ile kazancı 500.001 TL olan arasında ortaya çıkacak büyük vergi farkıdır.

Söz konusu düzenleme tarafımızca uygun bulunmakla beraber maddede yazılı tutarın dar gelirliler için ulaşım giderlerinin aile bütçesine getirdiği aşırı yük dikkate alınarak büyükşehirler ve yöreler açısından farklılaştırılması gerekli bulunmaktadır.

Dar gelirli, emekçi sınıfını, maddi anlamda destek sağlayan bir düzenlemedir fakat sadece Toplu Taşım Kartı, Bileti veya bu amaçla kullanılan ödeme araçları ile yapılması şartı getirilmektedir.

Çalışanların reel ücretlerinde yaşanan erime göz önüne alındığında, daha radikal tedbir ve politikaların uygulanması gerektiği açıktır. Lakin, bu haliyle dahi yapılan düzenlemenin doğru ve gerçekçi olduğu söylenebilir.

Vergi dağılımında adaletin sağlanması çerçevesinde desteklenmesi gereken bir düzenlemedir.

Ancak söz konusu düzenlemenin gelir veya kurumlar vergisi mükelleflerince suistimal edilebildiği ve şahsi ihtiyaçlar için kullanılan binek otomobillere ait giderlerin de gelir veya kurum kazancından indirilebildiği görülmektedir.

Bir yandan hazineye vergi geliri artışı sağlanması amacıyla hareket edilirken diğer taraftan da bu düzenlemenin otomotiv ve bağlantılı sektörler açısından etkilerinin göz ardı edilmemesi gerektiği düşünülmektedir.

Fakat bu düzenleme muhasebe ve vergi tekniği açısından sorunlu bir düzenleme olup, gider yazılacak olan tutar kanunen kabul edilemeyen gider olarak yazılacağından işletmelerin mali karları ile bilanço karları farklı olacaktır.

Ancak, doğrusu olan söz konusu suiistimallerin vergi denetimleriyle engellenmesidir.

Ancak söz konusu düzenlemenin serbest meslek mükelleflerince suistimal edilebildiği ve şahsi ihtiyaçlar için kullanılan binek otomobillere ait giderlerin de serbest meslek kazancından indirilebildiği görülmektedir.

Bir yandan hazineye vergi geliri artışı sağlanması amacıyla hareket edilirken diğer taraftan da bu düzenlemenin otomotiv ve bağlantılı sektörler açısından etkilerinin göz ardı edilmemesi gerektiği düşünülmektedir.

Fakat bu düzenleme muhasebe ve vergi tekniği açısından sorunlu bir düzenleme olup, gider yazılacak olan tutar kanunen kabul edilemeyen gider olarak yazılacağından mali karları ile Serbest Meslek Kazancı farklı olacaktır.

Kanun Teklifi ile, beyannameli mükellefiyetin artırılması, yüksek gelir gruplarından daha fazla vergi alınması amaçlanmaktadır.

Vergi tekniği açısından bu düzenlemenin vergiyi artırıcı yönde ne tür etki olacağı tartışmalıdır çünkü zaten elde edilen ücret ilgili tarifelerce vergilendirilmiş olmaktadır.

Bu sistem beraberinde vergi adaletsizliği doğuracaktır. Düzenlemeyle getirilen sınırlamaları aşan ve aşmayanlar arasında fark yaratacağı gibi, gerçek ücretlerin gizlenmesi sonucunu da doğurabilecektir.

2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu ile 1136 sayılı Avukatlık Kanunu uyarınca karşı tarafa yükletilen, avukatlara ait olan ve serbest meslek kazancına dahil edilmesi gereken vekalet ücretleri üzerinden, kimlerin tevkifat yapmakla yükümlü olduğu hususuna açıklık kazandırılmaktadır.

Gerçek usulde vergi mükellefi olmayan mükelleflerin bu ödemeyi nasıl yapacağına dair bir netlik içermemektedir.

Böylece, yüksek gelir elde edenlerden daha fazla vergi alınması sağlanmış, mevcut tarifenin ilk dört dilimi korunmak suretiyle 500.000 TL’ye kadar gelir elde eden grupların vergi yüklerinde herhangi bir değişiklik yapılmamıştır.

Tarife değişikliğinin ücret dışı gelirler için 01.01.2019 tarihinden itibaren uygulanacak olması, hukuki güvenlik ve öngörülebilirlik ve kanunların geriye yürümezliği ilkesine aykırılık taşıdığından Anayasa hükümleri açısından sorunludur.

Anayasa'nın 73. Maddesi gereği ödeme gücüne göre vergilendirme yapmak gerekir.

Anayasamızın 73. Maddesinde ifadesini bulan verginin ödeme gücüne göre alınması, ücretliler için uygulanmamaktadır. Ücretlilerin vergi yükü inanılmaz derecelere yükselmiştir.

Böylece madde kapsamına girecek uyumlu mükellef sayısının artırılması amaçlanmaktadır.

Bu uygulamadan sadece ticari, zirai ve mesleki kazancı nedeniyle yıllık gelir vergisi beyannamesi veren mükellefler yararlanmasının gayrimenkul sermaye iradından dolayı beyanname veren gelir vergisi mükellefinin ise yararlandırılmamasının nedeni anlaşılamamaktadır.

Ayrıca bu düzenleme, vergi vermekle mükellef olan kişilere yeni bir indirim ve teşvik sağlamakta, bu ise yeterince bozuk olan vergi adaletini daha da bozulmasına neden olacaktır.

Bu nedenle ekonomide güven tesisi açısından sakıncalı olan ve ekonomik kriz dönemlerinde arzu edilen sonuçların tersine neden olabilecek bu düzenlemelerin yeniden gözden geçirilmesi gerekir.

Cumhurbaşkanına bir katına kadar artırma veya indirim yapma yetkisinin verilerek bütün yetkilerin tek elde toplanması kabul edilemez.

Ayrıca, sporcular tarafından elde edilen ücret gelirleri toplamının 103 üncü maddede yazılı tarifenin dördüncü diliminde yer alan tutarı aşması halinde, sporcu ücretlerinin de yıllık gelir vergisi beyannamesi ile beyan edilmesi sağlanmaktadır.

Bu düzenlemelerin bazılarının özellikle maddi açıdan güç durumda bulunan spor kulüplerini zorlayacağı, daha önceki tarihlerde sporcularla imzalanan sözleşmeler açısından problemler oluşturacağı anlaşılmaktadır.

Her ne kadar, toplumda oluşan algı ve eşitlik açısından olumlu olsa da çok az sayıda insanımızın istihdam edildiği bu alanlarda yaşanan vergi artışlarının bu dallara olan rağbeti azaltacağı da ortadadır.

Maddeyle, 2019 yılı ücret gelirlerine, bu yıla ilişkin 2020 yılında verilecek gelir vergisi beyannameleri dahil, bu Kanunla yapılan değişiklik öncesi mevcut tarifenin uygulanması sağlanmaktadır.

Kanunun yürürlük tarihinden önce imzalan sporcu sözleşmeleri konusunda çıkabilecek sorunların bir bölümü, komisyonda yapılan eleştiriler dikkate alınarak teklifin 22. maddesinin görüşülmesi sırasında kabul edilen önerge ile bir ölçüde giderilmeye çalışılmıştır.

213 sayılı Kanunun mülga 379 uncu maddesinde yapılan düzenleme kapsamında kanun yolundan vazgeçilmesi halinde aynı Kanunun 112 nci maddesi uyarınca uygulanacak gecikme faizinin hesaplanma süresi belirlenmektedir.

Sahte belge düzenleme ve kullanma fiilleri ile etkin bir şekilde mücadele edilmesi, vergiye uyum seviyesinin yükseltilmesi ve kayıt dışı ekonomi ile mücadelenin etkinliğinin artırılması amaçlarıyla 213 sayılı Vergi Usul Kanununa 160/A maddesi eklenmektedir.

Doğru bir adım olarak görülmüş olsa da, sahte faturayla mücadelede kesin çözüm sağlayacak yeterli bir düzenleme değildir.

Maddeyle, 213 sayılı Kanunun 370 inci maddesi kapsamında izaha davet edilenlerin izahta bulunma süreleri ile beyanname verme ve ödeme süreleri 15 günden 30 güne çıkarılmaktadır.

Vergi cezalarında indirimi düzenleyen 376 ncı maddede değişiklik yapılarak, vergi ziyaı cezalarında ilk defa işlenip işlenmediğine bakılmaksızın indirim oranı % 50 olarak belirlenmektedir.

Bu şekilde tahakkuk eden vergi ve cezaların vadesi geçirilmeksizin gecikme faiziyle birlikte ödenmesi halinde ayrıca indirim yapılması öngörülmektedir.

HDP olarak vergi ve ceza indiriminden yararlanabilecek mükelleflerde vergi kalemine üst limit getirilmesini savunuyoruz.

Uzlaşmanın vaki olması halinde üzerinde uzlaşılan cezanın da 213 sayılı Kanunun 376 ncı maddesinde indirim kapsamına alınması nedeniyle, maddeyle Kanunun ek 9 uncu maddesinin değişikliğe uygun hale getirilmesi amaçlanmaktadır.

Uygulamada, beyan esasının geçerli olması nedeniyle tapuda gerçek durumu yansıtmayan farklı beyanlardan kaynaklanan harç kaybı söz konusu olmaktadır.

Ayrıca teklifin 30. Maddesinde tapu harçları ile ilgili değerleme işlemlerinin Tapu Genel Müdürlüğünce değerleme şirketlerine ve değerleme uzmanlarına yaptırılmasına icazet veren düzenleme Anayasanın 128. Maddesine aykırı bulunmaktadır.

Ancak kanun yürürlüğe girdiği anda ülke genelinde değerleme/raporlama işlemi tamamlanamayacağından vatandaşların mağduriyet yaşamaları olasıdır.

Bu durum bina ve arsalarda ikilik ortaya çıkaracak ve anlaşmazlıkları çoğaltacaktır. Bu nedenle her iki vergide de tek bir değerin alınması uygun olacaktır.

Uygulamada, beyan esasının geçerli olması nedeniyle tapuda gerçek durumu yansıtmayan farklı beyanlardan kaynaklanan harç kaybı söz konusu olmaktadır.

Teklifin 30 ve 31. maddesindeki tapu harçlar matrahının tespiti ile ilgili düzenlemeler Anayasanın 10. Maddesinde tanımını bulan ölçülülük ilkesi açısından değerlendirmeye tabi tutulmalıdır.

Ancak kanun yürürlüğe girdiği anda ülke genelinde değerleme/raporlama işlemi tamamlanamayacağından vatandaşların mağduriyet yaşamaları olasıdır.

Bu durum bina ve arsalarda ikilik ortaya çıkaracak ve anlaşmazlıkları çoğaltacaktır. Bu nedenle her iki vergide de tek bir değerin alınması uygun olacaktır.

Bununla birlikte, genel refah düzeyindeki vatandaşlar tarafından sahip olunması güç olan, yüksek değerli bir veya daha fazla mesken nitelikli taşınmaza sahip olunmasının, mali gücün yüksekliğinin ölçütü olarak dikkate alınabileceği açıktır.

Vergilenen konu rant değildir. Rantın vergilemesinde, örneğin imar planı değişikliğinden veya kamu yatırımlarından kaynaklı bir değer artışı varsa bu artışın bir kısmının vergi olarak alınması esastır.

Ayrıca ranta konu olan araziler üzerinden emlak zengini olan kişiler, rantın adeta içinde yüzen ve milyarlarca liralık servet elde eden kesim, bu vergiden muaf kalabilecektir.

Aslında, getirilen “Değerli Konut Vergisi” mevcut vergi sisteminin apaçık başarısızlığını göstermektedir.

43 üncü maddede, bina vergi değerinden hangi değerin anlaşılması gerektiği ile Tapu ve Kadastro Genel Müdürlüğünce belirlenen değerin ne şekilde tespit edileceği ve kesinleşeceği ayrıntılı olarak düzenlenmektedir.

Kaç yılda değerleme yapılacağı hususu düzenlenmemiştir.

Buna göre verginin matrahı, bina vergi değeri ve Tapu ve Kadastro Genel Müdürlüğünce belirlenen değerden yüksek olanı olacak ve bu matrah üzerinden taşınmazın değerine göre binde 3, binde 6 veya binde 10 oranında vergi alınacaktır.

45 inci maddede, verginin mükellefinin mesken nitelikli taşınmazın maliki, varsa intifa hakkı sahibi, her ikisi de yoksa taşınmaza malik gibi tasarruf edenlerin olduğu belirtilmekte ve mükellefiyetin başlama ve sona ermesini sağlayan haller ile süreler düzenlenmektedir.

46 ncı maddede, bazı mesken nitelikli taşınmazlar vergiden muaf tutulmaktadır.

Bu, vergiye tabii tutulacak tek taşınmaza sahip olan ve gelire dayalı serveti düşük olan kişilere, düzenlemedeki istisna hükümlerinin kendi lehine olacak şekilde işletilmesi adına kayıt dışı çalışma fikri verebilecek, buna özendirebilecek nitelikte bir düzenlemedir.

47 nci maddede, verginin beyanı, tarh ve tahakkuku ile ödeme süresi ve ödeneceği vergi dairesi düzenlenmektedir.

48 inci maddede, değerli konut vergisinin genel bütçe geliri olduğu ve hasılatından mahalli idarelere pay ayrılmayacağına ilişkin düzenleme yapılmaktadır.

Bu vergiden belediyelere pay verilmemesini öngören ibarenin teklif metninden çıkartılmasına ilişkin önergemiz kabul görmemiştir.

Oysa gerek Konaklama Vergisi gerekse Değerli Konut Vergisi bulundukları yerlerdeki yerel yönetimlere ödenmelidir.

49 uncu maddede, verginin uygulamasına ilişkin usul ve esasları belirleme konusu ile beyanname ve ödeme sürelerine ilişkin olarak Hazine ve Maliye Bakanlığına yetki verilmektedir.

Bu madde teklifi, esasında tali komisyonda görüşülecek nitelikte, yürütmeye ilişkin bir teklif olmasına rağmen bir torba yasaya “sığıştırılarak” Plan ve Bütçe Komisyonu'na getirilmiştir.

Ajansa üye seçilmesi hususunda teknik birtakım düzenlemeleri içeren teklif, iktidarın ve halihazırda görev yapan bürokratik kadronun ne denli yetersiz olduğunun bir örneğini teşkil etmektedir.

Ayrıca, Birliğin 2019 yılı Kasım ayında yapılacak olan seçimlerinin, 34 üncü maddede yapılan düzenlemeden etkilenmemesi, yani seçim zamanının bir yıl daha uzatılmadan zamanında yapılabilmesi, amaçlanmaktadır.

Bu madde teklifi, esasında tali komisyonda görüşülecek nitelikte, yürütmeye ilişkin bir teklif olmasına rağmen bir torba yasaya “sığıştırılarak” Plan ve Bütçe Komisyonu'na getirilmiştir.

Ajansa üye seçilmesi hususunda teknik birtakım düzenlemeleri içeren teklif, iktidarın ve halihazırda görev yapan bürokratik kadronun ne denli yetersiz olduğunun bir örneğini teşkil etmektedir.

Maddeyle, sporcuların ücretleri üzerinden kesilen ve ödenen gelir vergisinin spor kulüplerine iadesine yönelik uygulama yürürlükten kaldırılmaktadır.

Söz konusu düzenlemenin Sanayi Ticaret, Enerji Tabii Kaynaklar, Bilgi ve Teknoloji Komisyonu ve Adalet Komisyonunda görüşülmeden acele ile Plan Bütçe Komisyonunda görüşülen bu torba yasa teklifine yerleştirilerek yasalaştırılmasını uygun görmemekteyiz.

Bu madde ile halka açık statüde olup, borsada işlem gören ve on binlerce kişiye hisse satışı yapan Bera Holding (eski adıyla Kombassan), İttifak Holding ve Umpaş Holding'e karşı açılan binlerce davanın düşürülmesi amaçlanmıştır.

Düzenleme birtakım ekonomik ve ticari gerekçelerle bu kişileri zorunlu olarak pay sahibi yapmakta, şirketlerin faaliyetlerini sürdürmesini istemektedir.

Ayrıca, Kamu İhale Kurumunca hazırlanan mal alımı yönetmelik, şartname ve sözleşmeleri yurt içi alıma yönelik düzenlenmiş olup bu dokümanlarla ithalat yapıldığında ihaleye katılım azalmaktadır.

Kamu harcamalarında şeffaflık ve hesap verilebilirliğin sağlanması açısından söz konusu düzenlemenin tasarı metninden çıkarılması gerekmektedir.

Ancak, söz konusu hububat ve bakliyatlar olunca depolanabilir, dayanıklı ve piyasa fiyatları büyük oranlarda dalgalanmayan ürünlerden bahsetmekteyiz.

TMO her türlü tarımsal ürünü ithal etme yetkisi alıyor. Bu doğru değil.

Bu tür düzenlemeler ile ilgili olarak komisyonda yapılan açıklamalar kamu alımlarında Kamu İhale Kanunu uygulamasının artık gereksizleştiği gibi bir izlenimin ortaya çıkmasına neden olmuştur.

Güncel 13 milyon TL ihale limiti ile KOBİ'ler, küçük şirketler ihalelere katılabilecekken, maddenin kanunlaşması halinde yalnızca birkaç büyük şirketin ihaleleri aldığı bir durum oluşacaktır.

Teklifin 38. Maddesindeki Toprak Mahsulleri Ofisi (TMO) ve 39. Maddesindeki Devlet Malzeme Ofisi (DMO) ile ilgili düzenlemeleri de doğru bulmuyoruz ve katılmıyoruz.

Mali disiplin hem 70 milyar liralık ek borçlanma ile hem de bu borçlanma yetkisini ek bütçe getirmeden hukuksuz bir biçimde yapılması sebebiyle ortadan kalkmaktadır.

Ancak bu maddeyle parlamentonun bütçe hakkına açık bir saldırı gerçekleştirilmiştir. Cumhurbaşkanı'na 70 milyar lira ek borçlanma yetkisinin bu şekilde verilmesi kabul edilemez.

Hem borçlanma yapılacak miktarın büyüklüğü hem de usul açısından eksikliği, bu geçici maddeyi diğerlerinden ayırmaktadır.

Yukarıda belirtilenlere yapılan fazla veya yersiz ödemeler, Sosyal Güvenlik Kurumu veya çeşitli bakanlıklar tarafından ilgili mevzuatı uyarınca tahsil edilmek zorundadır.

Bu noktada, madde ile ilgili en önemli hususlardan birisi denetleyici bir kurumun özerkliğinin garanti altına alınmıyor oluşudur.

Komisyonda Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakan Yardımcısı tarafından dile getirilen, söz konusu santrallerin işleyişine son vermenin elektrik üretiminde ciddi sıkıntılar yaratacağı şeklindeki açıklamalar konuya ilişkin çevre ve halk sağlığı sorununu göz ardı etmektedir.

Söz konusu maddenin Adalet ve Anayasa Komisyonlarında hukuki açıdan bütün yönleriyle tartışılıp üzerinde çalışıldıktan sonra yasalaştırılmasının daha doğru olacağını düşünüyoruz.

Bu hukuksuz kararları alan bürokratların sorumluluğunu kaldırmaya yönelik olan söz konusu düzenleme “suçluyu koruma” niteliğindedir.

Bu sayede vergi kaçakçılığı ile etkin mücadele ve vergi incelemelerinde sektörel ve fonksiyonel uzmanlaşma sağlanması hedeflenmektedir.

Vergi denetim hizmetlerinde 646 sayılı KHK ile bozulan ehliyet, liyakate dayalı sistem bu Kanun teklifi ile tamamen ortadan kaldırılmaktadır.

Vergi kaçakçılığı ile etkin bir şekilde mücadele edilebilmesi adına Vergi Denetim Kurulu Başkanlığı'nda çalışan veya Başkanlığa işe alımı planlanan müfettişlerin istihdamına ve sayısına yönelik düzenlemeler yalnızca ikincil öneme sahiptir.

Bununla beraber, yeni düzenleme 375 Sayılı Kanun Hükmünde Kararname ile getirilen katı-donuk sistemi iyileştirme yönünde atılmış olumlu bir adımdır.